sarra92
| Hej. Mam 16 lat, 164 cm wzrostu i ważę niecałe 80 kg. Uważam to za dość dobry wynik w porównaniu do tego ile ważyłam jeszcze kilka miesięcy temu. Mama słyszała od koleżanki, że jest możliwość wysłania dziecka do 18 roku życia do sanatorium na odchudzanie. Poszłam w tej sprawie do lekarza. Wiedziałam, że ważę za dużo, ale nie myślałam, że aż tak! Zobaczyłam na wadze 94 kg!! Lekarz wypisał wniosek o wyjazd na odchudzanie, a ja zaczęłam walkę z otyłością. W ciągu pierwszego miesiąca schudłam ok. 5 kg. Byłam z siebie dumna. Jadąc do sanatorium ważyłam już 84.6 kg. Po powrocie do domu było już 77.7 kg. Niestety przytyłam, bo po powrocie bardzo ciężko jest trzymać dietę z sanatorium. Postanowiłam się dalej odchudzać. Mam nadzieję, że osoby w takiej sytuacji jak ja, też dają radę :) Trzymam kciuki :)
2008-07-29 17:12:11 odpowiedz |
bea
| Trzymaj się koniecznie, dodatkowe kilogramy to zatruwacze życia... Teraz mam 35 lat, też nadwagę i sporo do zrzucenia, ale kiedy patrzę wstecz, to żal mi tych lat, bo wiele spraw mogło się inaczej ułożyć, a wiele problemów znaleźć inne rozwiązanie :( Nie pozwól sobie, na to, by nadwaga kierowała Twoim życiem i zabierała Ci te radości, które mogłabyś przeżyć jako szczupła osoba - wiem o czym mówię - byłam grubym dzieckiem, grubą nastolatką i grubą kobietą... tylko ludzie, którzy przez to przechodzą znają smak takiego życia, dlatego nie odpuszczaj! Trzymam za Ciebie mocno kciuki i życzę wytrwałości i dużo, dużo szczęścia
2008-07-30 21:12:45 odpowiedz |
Kasiula
| Masz racje bea, nadwaga niesamowicie niszczy życie i na każdym etapie ogranicza
mam 23 lata, obcnie ważę 80kg...przy wzroście 168.
jako nastolatka tez tyle wazyłam, byłam załamana...w 8klasie dostałam skierowanie do endokrynologa po wszystkich badaniach okazało się że to poprostu otyłość ze złego jedzenia, przejadania się.cała podstawówka to koszmar-wyśmiewanie, komentarze-najlepszym wyjściem wtedy było zachowywaćtak by cę nie zauważono
lekarz mi pomógł... wysłał mnie na kolonie dla dzieci z nadwagą - nalepsze wakacje mojego życia!
jeżdziłam tam przez 4kolejne wakacje-tam chudłam pod okiem specjalistów świetnie sie bawiłam w toważystwie ludzi z podobnymi problemami.w ciągu roku nie tyłam-co i tak uważam za sukces
tak schudłam 19kg i mając lat 18ważyłam ok60kg. to była bajka - chodziłam usmiechnięta pełna optymizmu i radości.Wszystko mogłam-czyłam się silna ładna i akceptowana-czego chcieć więcej.
Ale potem była matura...po niej już nie pojechałam na kolonie-za dużo lat miałam;( nawakacjach poznałam chłopaka-zaczeły się kolacje wspólne-chodzenie do kina itp- miłosć pozwoliła mi przytyć bardzo dużo no i początek studiów-wiele godzin nauki brak czasu na ruch.
Ale on mnie kocha cały czas-bez względu na to ile ważę. Ja jednak wziełam się za siebie i zaczełam tańczyć-efekty było widać;)
Nagle zaczełam chudnać bardzo szybko ale też sie bardzo źle czuć- no i okazało się że jestem chora na tarczycę- dostałam leki i kategoryczny zakaz wszelkiej aktywności fizycznej ze względu na serce i na skrajne niedotlenienie organizmu- czułam się jak 70latka. Po roku zrobili mi operację-wszystko się udało ale waga 80kg mnie przeraża. Nie stać mnie na to by wyjechać na drogi wyjazd odchudzający - za rok wychodzę za mąż i pieniążki się przydadzą na co innego:( nie wiem czy dam radę, mam mało wiary ale też strasznie chciałabym znów czuć się tak jak wtedy gdy miałam 18lat... tylko jak - mieszkam z narzeczonym-on jest szczuplutki i może jeść o każdej porze i wszystko - często też jest głodny...a ja od jedzenia powinnam trzymać się z daleka
2008-08-05 12:28:28 odpowiedz |
Bea
| Kasia, wcale nie masz olbrzymiej nadwagi jesteś przecież dosyć wysoka, więc te 80 kg, to raptem 12 kg za dużo do polskiej normy.Fakt, idealnie nie jest, ale najważniejsze, że jesteś kochana i zdrowa. Ja zalogowałam się na tej stronie i zaczęłam odchudzanie. Jak spojrzeć na osiągnięcia dziewczyn, to są imponujące. Jeśli tylko możesz już ćwiczyć, to postaraj się go wyciągnąć na basen, czy siłownię, albo rower , albo najzwyklejszy spacer i powiedz mu o swoim problemie, o tym jakie to dla Ciebie ważne - z pewnością zrozumie i będziecie w tym Twoim problemie razem!
Co do Twoich wspomnień, to doskonale Cię rozumiem - zawsze byłam dużym dzieckiem, wyrosłam na dużą kobietę. Bardzo sprawną fizycznie, ale dużą... Mam silną osobowość, więc trudno było mnie zepchnąć na drugi plan, ale już dorastanie było koszmarne - wszyscy faceci mnie szanowali, kumplowali się, ale żaden nie kochał...I moi rodzice nie rozumieli , że potrzebuję pomocy - sami są duzi, mama zawsze była zafiksowana na karmieniu, jak zaczynałam diety, to słyszałam mroczne opowieści o anemii , bo "zdrowy wygląd" to dla nich "masywny wygląd". Do teraz nie mają bladego pojęcia ile wylanych łez kosztowały mnie zbędne kilogramy , jak to jest mieć poczucie wartości jako dorastająca kobieta na poziomie pierwotniaków...bo nikt cię nie chce... Dlatego doskonale rozumiem o czym piszesz i dlatego napisałam wcześniejszy post. Wierzę, że Ci się uda:)
2008-08-05 12:49:52 odpowiedz |